Lieve Allemaal!

Zo, zit ik dan op mijn eigen kamertje in Zambia!

Maar voordat ik over mijn kamer begin eerst eens een uitgebreid verslag van die lange lange reis om uiteindelijk hier te komen.

Zaterdag om iets voor 14u vertrok ik samen met Mama en Lukas richting Schiphol. Lekker Nederlands kwamen we met 10 minuten vertraging aan en zijn we naar de incheck balie gegaan. Zowel ik, al mijn bagage kon alleen maar ingecheckt worden tot Johannesburg en ik zou daar opnieuw ingecheckt moeten worden. Maar goed, dat was op dat moment pas voor latere zorg.

Toen was het al tijd om afscheid te nemen, blijft toch een beetje vervelend maar na de nodige knuffels en zoenen ging ik dan toch echt!

Na de douane te zijn gepasseerd ben ik maar een beetje rond gaan lopen. Verlekkerd gekeken naar alle luchtjes, zonnebrillen, tassen.. en voor dat ik het wist was het al tijd om naar de gate te gaan. Daar werd ik al snel omringd door een hele groep oude Engelse mensen die een groepsreis hadden gemaakt in Amsterdam. Zat ik dan, met mijn wandelschoenen en mijn charmante vliegtuig outfit tussen alle keurig geklede Engelse :P

Goed, de vlucht van Amsterdam naar Londen was natuurlijk maar kort en voor dat ik het wist stond ik al weer buiten en moest ik opzoek hoe ik van Terminal 5 naar Terminal 3 kon komen. Met de bus dus. Jeeezz wat is Heathrow enorm zeg! Na opnieuw door alle controles heen te zijn geweest moest ik nog zo'n 3 uur wachten op mijn vlucht naar Johannesburg. Ik had mij al de hele dag lopen verheugen dat ik dan op Heathrow lekker bij de Mc Donnalds ging eten! Was die er niet :( Balen! En omdat ik geen zin had in een of andere gore sandwich heb ik uiteindelijk maar een mega muffin bij de starbucks gehaald, ook niet verkeerd ;) toen moest ik de rest van de tijd nog doden en ben ik maar weer rondjes gaan lopen.. veel rondjes.. Dan is het toch wel erg saai als je in je eentje reist. Niemand om mee te kletsen. Gelukkig had ik een Harry Potter luisterboek op mijn iPod gezet en aangezien ik die al jaren luister had ik toch een beetje het gevoel alsof er iemand vertrouwd tegen mij aan het praten was :P

De tweede vlucht van Londen naar Johannesburg viel eigenlijk heel erg mee. Op Schiphol zag ik dat ik in het midden zat. Maar uiteindelijk bleek ik een plaatsje helemaal achter in het vliegtuig aan het raam te hebben. Een stuk beter dus. Er kwam een Engels/Zuid-Afrikaanse vrouw naast mij zitten. Die lekker door kwebbelde over hoe leuk ze het had gehad bij haar zoon in Engeland en hoe jammer ze het vond dat ze nu weer naar huis ging etc etc. Na het avond eten in het vliegtuig heb ik al vrij snel mijn slaappil ingenomen in de hoop op een heerlijke nachtrust. Dat viel een beetje tegen maar toch nog wel een paar uurtjes kunnen slapen en eigenlijk ging de vlucht voor mijn gevoel heel snel en waren we zo in Johannesburg.

Eenmaal op Johannesburg moest ik natuurlijk ergens mijn bagage ophalen. Maar waar en hoe? Ik ben maar gewoon de bordjes gaan volgen naar de International Tranfers. Daar sloot ik aan bij een rij die wel oneindig door leek te lopen in de lange gang en ik zag allemaal mensen die hun boardingpas al in de hand hadden (ik was nog niet ingecheckt dus had ik die nog niet) Toen ben ik het toch maar even gaan vragen, en ja hoor ik moest door de paspoort controle, mijn bagage ophalen en dan opnieuw inchecken. Toen ik het vroeg draaide een meisje voor mij zich om en zei dat zij het zelfde probleem had. Dus toen zijn we samen terug gelopen naar waar de paspoort controle was. Ondertussen hadden we aan nog wel 3 andere medewerkers gevraagt of we het wel goed deden en of we op deze manier niet opeens een visum moesten kopen van 50 dollar. Maar ze verzekerde ons er allemaal van dat we dat niet hoefde en dat we genoeg tijd hadden (er stond namelijk weer een rij die oneindig leek te zijn).
Na de paspoort controle (hoefde inderdaad niet te betalen maar kreeg wel een stempel in mijn paspoort) hadden we al gauw onze bagage en konden we opzoek naar waar we weer moesten inchecken. Het Noorse meisje moest bij Terminal B zijn en ik bij A dus toen zijn we apart verder gegaan. Uiteindelijk bleek ik toch ook naar B te moeten en ben daar lopend heen gebracht door een man die mij eerst verzekerde dat hij voor het vliegveld werkte (hij zag er ook wel officieel uit). Maar vroeg vervolgens toch om een fooi, nou mooi niet ;) waarschijnlijk zag hij dat ook al aan mijn gezicht want hij droop gelijk teleurgesteld af :P

Na opnieuw ingecheckt te zijn en voor de 100ste keer de beveiligingspoortjes te zijn gepasseerd moest ik nog doorlopen om op tijd bij de gate te zijn omdat alles zo veel tijd had gekost. De laatste vlucht had ik het wel echt gehad en toen kwam er ook nog eens bij dat de landing met lekker veel turbulentie verliep. Gelukkig heb ik mijn vliegtuigmaaltijden nog net binnen kunnen houden. ;)

Ik had mezelf er op voorbereid dat ik minstens een uur zou moeten wachten in een rij op mijn visum. Maar dat viel heel erg mee. Daar kwam bij dat ik vrij voorin het vliegtuig zat. Ik kreeg een business visa voor 30 dagen en moest hem maar verlengen. Geen zin om in discussie te gaan om dat ik wist dat dat toch geen zin had dus heb hem maar gewoon aangenomen
.
Buiten stond gelukkig Kennedy van Dream Livingstone op mij te wachten. Hij vertelde mij dat ze bij de douane meestal gewoon doen waar ze op dat moment zin in hebben. Ik heb nog geluk gehad dat ik gelijk al een Business visa heb gekregen.

Het hostel ligt niet ver van het vliegveld af en dus waren we er zo. Daar werd ik heel vriendelijk begroet door iedereen en werd ik naar mijn kamer gebracht. Waar ik eindelijk die vieze vliegtuig lucht van mij af kon douche! De kamer is echt super mooi! Twee persoonsbed, eigen badkamer met douche en wc. Eigenlijk best wel luxe en stiekem nog het fijnste van allemaal is dat er WIFI is in het hostel.

De rest van de middag heb ik toen niet zo veel meer gedaan. Lekker uitgerust enzo. 's avonds kwam Sophie terug. Zij is op dit moment de enige vrijwilligster die hier verblijft en zij vertrekt Zaterdag. Dan ben ik dus de enige en zal dat waarschijnlijk de rest van de tijd ook zijn. Ik ben er nog niet helemaal uit wat ik daar van vind. Op zich kan ik mezelf prima vermaken maar ik vind het wel jammer dat ik nu niemand heb om excursies mee te doen. Gelukkig is er altijd wel iemand in het hostel en het grootste gedeelte zal ik natuurlijk aan het werk zijn.

Na het avondeten ben ik vrij snel naar bed gegaan en heb ik heerlijk geslapen.

Vandaag had ik een oriëntatiedag. Uiteindelijk stelde het niet heel veel voor. Ze hebben mij een beetje uitgelegd hoe ze te werk gaan en daarna zijn we met de auto door Livingstone gereden en hebben ze aangewezen waar wat zit. Maar het was wel leuk.

Wat ik wel heel erg merk is dat het hier heel anders is dan Kenia. Is ook wel logies natuurlijk Nederland is ook niet het zelfde als Spanje, maar het is echt een heel groot verschil. Waar ik in Kenia echt niet in mijn eentje buiten het kamp mag komen. Gaan de meeste vrijwilligers hier gewoon alleen op de fiets naar hun werk. Dat is helemaal niet gevaarlijk (wat ik dus uit de verhalen moet geloven en dat doe ik wel ;) Verder zijn ze hier iets minder van de gesprekjes maar verder vind ik ze wel een stukje vriendelijker dan ik Kenia.

Morgen is mijn eerste dag in het weeshuis. Sophie werkt daar ook, dus deze week kan zij mij alles een beetje laten zien. Waarschijnlijk ga ik pas over een paar weken in het bejaardetehuis werken. Ik ga het allemaal meemaken!
Sorry voor mijn lange verhaal. Heb ook zoveel te vertellen ;)

Heel veel liefs van uit Zambia

Emma